بسیاری از مردم بخشش را نوعی درمان می‌دانند، راهی برای پشت سر گذاشتن دردها و روشی برای التیام شخصی. اما این چیزی نیست که عیسی تعلیم داد. عیسی به ما آموخت که همان‌گونه که بخشیده شده‌ایم، ببخشیم. ما گناهکاران را از گناهشان رها می‌کنیم، زیرا خدا ما را از گناهانمان رها کرده است. طبیعت ما عدالت را بر رحمت ترجیح می‌دهد، مگر اینکه خودمان نیازمند رحمت باشیم.
بارها شنیده‌ایم که مردم می‌گویند: «من می‌بخشم، اما فلانی هنوز باید تاوان گناهش را بدهد»، «می‌بخشم، اما او باید با عواقب کارش روبه‌رو شود»، «می‌بخشم، اما هرگز نمی‌گذارم فراموش کند»، «می‌بخشم، اما او باید ثابت کند که لایق بخشش است.» اما این چیزی نیست که عیسی تعلیم داد.
وقتی عیسی شاگردانش را به دعا کردن تعلیم داد، به آن‌ها گفت که از پدر بخواهند: «گناهان ما را ببخش، همان‌طور که ما نیز گناهکاران خود را می‌بخشیم» (متی ۶:۱۲). این دعا نکته‌ای اساسی در مورد زندگی مسیحی را آشکار می‌کند: ما با ایمان و زیر فیض زندگی می‌کنیم و اعمالمان نیز باید از فیض برخیزد. ما آزادیم که ببخشیم، به شیوه‌ای که دنیا قادر به انجام آن نیست. ما می‌توانیم با رحمت رفتار کنیم، زیرا خدا عدالت را در زندگی و مرگ عیسی برای ما اجرا کرده است.
برای بسیاری از مسیحیان، بخشش امری پسندیده است، اما تا حدی معین. آیا می‌توان انتظار داشت که همیشه دیگران را برای همان گناهان ببخشیم؟ اگر کسی واقعاً توبه کرده باشد، مگر نه اینکه باید دیگر آن گناه را تکرار نکند؟ اما عیسی این‌گونه تعلیم نداد:
اگر برادرت به تو گناه ورزد، نزدش برو و میان خودت و او خطایش را به او گوشزد کن. اگر سخنت را پذیرفت، برادرت را بازیافته‌ای؛ امّا اگر نپذیرفت، یک یا دو نفر دیگر را با خود ببر تا ”هر سخنی با گواهیِ دو یا سه شاهد ثابت شود.“ اگر نخواست به آنان نیز گوش دهد، به کلیسا بگو؛ و اگر کلیسا را نیز نپذیرفت، آنگاه او را اَجنبی یا خَراجگیر تلقی کن. آمین، به شما می‌گویم، هرآنچه بر زمین ببندید، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هرآنچه بر زمین بگشایید، در آسمان گشوده خواهد شد. باز به شما می‌گویم که هر گاه دو نفر از شما بر روی زمین دربارۀ هر مسئله‌ای که در خصوص آن سؤال می‌کنند با هم موافق باشند، همانا از جانب پدر من که در آسمان است برای ایشان به انجام خواهد رسید. زیرا جایی که دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من آنجا در میان ایشان حاضرم.
سپس پطرس نزد عیسی آمد و پرسید: «سرور من، تا چند بار اگر برادرم به من گناه ورزد، باید او را ببخشم؟ آیا تا هفت بار؟» عیسی پاسخ داد: «به تو می‌گویم نه هفت بار، بلکه هفتادْ هفت بار. متی 18: 15 – 22
پیام عیسی واضح است: ما باید همیشه ببخشیم. مردم همواره به ما گناه خواهند ورزید، همان‌طور که ما نیز به دیگران گناه می‌ورزیم. همان‌گونه که خدا ما را بارها و بارها می‌بخشد، ما نیز باید دیگران را ببخشیم.
به هیچ‌کس به سزای بدی، بدی نکنید. دقّت کنید که آنچه را در نظر همگان پسندیده است، به جای آورید. اگر امکان دارد، تا آنجا که به شما مربوط می‌شود، با همه در صلح و صفا زندگی کنید. ای عزیزان، انتقام مگیرید، بلکه آن را به غضب خدا واگذارید. زیرا نوشته شده که «خداوند می‌گوید: ”انتقام از آن من است؛ من هستم که سزا خواهم داد. برعکس، «اگر دشمنت گرسنه است، به او خوراک بده! و اگر تشنه است، به او آب بنوشان! اگر چنین کنی، اخگرهای سوزان بر سرش خواهی انباشت. مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را با نیکویی مغلوب ساز. رومیان ۱۲: ۱۷–۲۱
البته که گناهان در این دنیا پیامدهایی دارند. روابط نامشروع باعث تولد فرزندانی خارج از ازدواج می‌شود. اگر کسی قوانین مدنی را بشکند، باید پاسخگوی مقامات قانونی باشد. افراد ممکن است در این دنیا تاوان گناهانشان را پس دهند، اما ما نباید با انتقام‌جویی بار بیشتری بر دوششان بگذاریم. بخشش یعنی ما بار گناه آنان را از دوش خودمان برداریم. باید خود را از افراد خطرناک، سرسخت و آسیب‌زننده محافظت کنیم، اما انتقام را به خدا بسپاریم.
با وجود همه این‌ها، خدا حتی از شرارت‌های این دنیا برای خیریت استفاده می‌کند. او وعده داده است که هر چیز—چه خوب و چه بد—را برای جلال خود و نیکویی ما به کار خواهد گرفت. پس دعا می‌کنیم: “گناهان ما را ببخش، همان‌گونه که ما نیز گناهکاران خود را می‌بخشیم.” زیرا درک کرده‌ایم که عیسی چه بهایی برای نجات و بخشش ما پرداخته است. ما همان‌گونه دیگران را می‌بخشیم که خدا ما را بخشیده است. اگر تو بر عیسی برای نجات خود توکل کرده‌ای، خدا هیچ چیز را علیه تو نگه نمی‌دارد.